ASATRU - czyli nordyccy bogowie i my
 
Blot jest najważniejszym rytuałem wyznawców Starej Wiary. W jego trakcie asatryjczycy oddają hołd bogom oraz innym istotom, np. Nornom, duchom przodków czy duchom miejsca. Kluczowym elementem tego rytuału jest ofiarowanie. To podczas tego rytuału powstają, zacieśnieją się i wzmacniają więzi pomiędzy ludźmi a bogami. 
 
Etymologia
 

Linki po lewej stronie opisują najważniejsze rytuały asatryjskie.

Kluczowe z nich to blot i symbel, więc polecam rozpocząć lekturę właśnie od tych dwóch tekstów.

 

Asatru to coś więcej niż religia. To postawa życiowa, w której kontakt z bogami, rodziną, przyjaciółmi, przodkami oraz duchami łączy się ściśle i opiera na etyce, normach honorowego postępowania i godnego życia. Jako religia rekonstrukcjonistyczna Asatru wywodzi swoje etyczne wartości z pisanych źródeł historycznych, głownie z Eddy Poetyckiej oraz sag.

Jednym z najczęstszych pojęć, na które orientuje się Asatru, jest honor: honor, który stanowi niejako trzon - mniej lub bardziej spójnego - systemu etycznego bazującego w znacznym stopniu na rekonstrukcji historycznej, ale też - co znacznie mniej naukowe, ale niekoniecznie z tej przyczyny pozbawione wartości - czystym pragmatyzmie współcześnie żyjących asatryjczyków.

 

Do dzisiaj badacze nie są zgodni co do tego, jak powstało pismo runiczne. Prawdopodobnie wydarzyło się to w I lub II w. n.e., a wynalazcą pisma był Germanin obeznany ze sztuką pisania (albo w łacińskiej majuskule, albo w piśmie etruskim)  lub osoba dobrze znająca i rzymską, i germańską kulturę. W tym czasie od dawna już istniały (i to w kilku odmianach) pisma oparte na wynalazku Greków z około 1000 r. p.n.e. Pismo greckie jest mniej więcej 1200 lat starsze od runicznego, a grecki alfabet został adoptowany do języków italskich (przede wszystkim etruskiego) już 900 lat przed powstaniem futharku, do łaciny natomiast - około 400 lat wcześniej.

Znanych jest nam obecnie ponad 6 tysięcy inskrypcji runicznych rozsianych po wielu krajach. Połowa znajduje się na terenie Szwecji (w większości w Upplandii).

W krajach skandynawskich działają instytucje wyspecjalizowane w gromadzeniu danych dotyczących zabytków runicznych, które uważa się za skarb kultury rodzimej. Np. Samnordisk runtextdatabas, gdzie znajdują się dane o prawie 6500 zabytków.

Galdr  jest jednym ze słów pochodzących ze staronordyckiego, które oznacza “zaklęcie”, “inkantacje”. Wywodzi się od gala (w staro-wysoko-niemieckim oraz staroangielskim - galan) z indoeuropejskim sufiksem -tro. W staroangielskim takie formy jak: gealdor, galdor, galdre oznaczały "zaklęcie, urok, czary", a czasownik galan oznaczał "śpiew". Również islandzki czasownik að gala znaczy  "śpiewać, wołać, krzyczeć".

 

Mitologia nordycka jest pełna magii. Również w sagach dosyć często mamy do czynienia z opisami różnych praktyk, np.: seiðr, spá, galdr czy utiseta. Wśród znalezisk archeologicznych trafiamy na inskrypcje runiczne (np. na broni, przedmiotach codziennego użytku, darach składanych bogom czy w miejscach pochówku), które mają zapewnić pomyślność i ochronę.

Nie sposób przecenić roli magii w dawnych wierzeniach.  Nie była ona jednak (i nadal nie jest) niezbędna w codziennym życiu.

Strony

Subscribe to ASATRU - czyli nordyccy bogowie i my RSS
Graphic: Vrede Vyrd, Coding: Hieroglif 2012 ©