ASATRU - czyli nordyccy bogowie i my

Ostara wyznacza początek „letniej” połowy roku, stanowi pożegnanie zimy. 

 

Święto dis, czyli żeńskich istot nadprzyrodzonych, duchów przodkiń i bogiń. Wspominane jest w wielu źródłach ( Hervarar saga, Víga-Glúms saga, Egils saga, Heimskringla) a do dziś przetrwało w Szwecji w postaci dorocznego jarmarku, zwanego Disting (Disæþing). Odbywa się on w Uppsali pod koniec lutego lub na początku marca. Publiczną ofiarę dla nich zwano również til groðrar - "za nowe zasiewy" i wg innych źródeł składano ją w połowie stycznia. Również święto jesienne Haustblot (Herbstblot) nazywa się świętem Dis. 

Jul (Jule, Jól) to święto obchodzone środku zimy w północnej Europie od czasów starożytnych. Obchodzono je w samym środku jesienno - zimowego okresu uczt i zabaw, zwanego Zimowymi Nocami.

Starowiercy chowają lub kremują swoich zmarłych. Zmarły powinien być pochowany lub spalony w najlepszym stroju, z pełnym wyposażeniem I darami pogrzebowymi. Ofiarnik wzywa boga lub boginię, z która zmarły był najbardziej związny, aby dobrze pr zyjął/ przyjęła w swojej halli nowego domownika.  Podczas pogrzebu wznosi się toasty, podczas których wspomina się zmarłego. 
 

 

Z rytuałem braterstwa krwi spotykamy się w Eddzie i sagach (np. islandzkiej Gisla Surssonar Saga lub Sadze o Volsungach).

Na krew przysięgają zarówno bogowie, jak i ludzie. Jest to przysięga nierozerwalna. Więzi stworzonej w ten sposób nie można przerwać, podobnie jak nie można przestać być bratem lub siostrą swojego biologicznego rodzeństwa.

O ile własnej rodziny się nie wybiera, to w przypadku braterstwa krwi jest to świadoma decyzja, a to czyni ją niezwykle mocną.

W Asatru istnieje rytuał zawarcia małżeństwa, jest on jednak rozumiany zupełnie inaczej niż ogólnie przyjęty schemat, z którym to słowo kojarzy się współczesnym Polakom.

Strony

Subscribe to ASATRU - czyli nordyccy bogowie i my RSS
Graphic: Vrede Vyrd, Coding: Hieroglif 2012 ©